Икки қаватли турар жой 1870 йилда савдогарнинг буйруғи билан қурилган. Қизил ғиштли бинонинг биринчи қавати дўкон ва омбор сифатида ишлатилган, иккинчи қаватда эса эгасининг оиласи яшаган.
Шимолий Қозоғистон вилояти тарихий-маданий меросларни муҳофаза қилиш ва улардан фойдаланиш маркази директори Али Турисовнинг сўзларига кўра, бу уй тарихининг яна бир ўзига хос хусусияти шундаки, Алибайнинг қизи Зилиха шу ерда туғилган.
Кейинчалик у таниқли қозоқ шоири Мағжан Жумабаевга турмушга чиқди.
Турмуш қургандан кейин Мағжан ва Зилиха бу уйда 1922 йилгача яшашган.
— 1922 йилдан кейин бинода турли муассасалар жойлашган эди. Иккинчи жаҳон уруши пайтида у шаҳар халқ таълими бўлимига берилган, кейинчалик эса дўкон, ресторан ва кафе сифатида ишлатилган. Ҳозирда у ерда газета таҳририяти жойлашган, — дейди Али Турисов.
Бино кўпбурчак шаклда қурилган. Унинг асосий қисми тўртбурчаклар шаклида бўлиб, ғарбий ва жанубий томонларига кичик қўшимча қисмлар бириктирилган. Деразалар тўртбурчаклар шаклида бўлиб, иккинчи қаватдаги асосий жабҳадаги дераза ромлари пиластрлар ва аркали декоратив элементлар билан безатилган.
— Бино XIX аср охири ва XX аср бошларидаги кичик савдо шаҳарларига хос бўлган меъморий услубни акс эттиради. Бинонинг марказий қисмида кириш эшиги, балкон ва иккинчи қаватда декоратив фронтон мавжуд. Пойдевори ғиштдан, томи эса металлдан ясалган. Умумий баландлиги 12 метрни ташкил этади, — дейди марказ директори.
Савдогар Алибайнинг сурати вилоят ўлкашунослик музейида сақланмаган бўлса-да, унинг қизи Зилиханинг суратини кўриш мумкин. Умуман олганда, тарихий ва маданий объект ҳақида маълумот кам.
Савдогар Мухамедияровнинг уйи Петропавлнинг муҳим меъморий меросларидан бири сифатида давлат ҳимоясида.
Эслатиб ўтамиз, Петропавлдаги бир асрдан ортиқ тарихга эга тегирмон таъмирланади.